ACILAR
Ahh acılar acılar,
Nerede kaldı mutlu anılar,
Hepsi koskoca bir oyunmuş hayalle dolu anlar.
Yalvarsam yakarsam yuce Rabbime alırmı tekrar beni koynuna.
Atıldık en yuceden en dibe,
Revamı bu hepimize.
Ayaklar baş,başlar ayak oldu.
Heryer yalanla doldu.
Dokuz kapılı beş duyulu beden denen bu şehirde,
Ruhum hazlarla oyalanır, zevklerle boyalanır.
Teknoloji trenine bindik, aslında çoktan indirildik.
Ama benimki hala dimdik.
Şimdik ve şimdicik,
Heryer vıcık vıcık, cacık, sazlık ve kazık..
Kaçırdım ve buldum gerçek benliğimi.
İçimdeki düşmanla tanıştım ve uzlaştım.
O düşman ki, nefis, ego, ne dersen de.
İçim ve dışım arasındaki çelişkiler durulunca,
Ruhum kendi benliğini bulunca.
Sordum kendi benime neden düşmansın dedim buncadır bana.
Aslında dedi ve derin faslında,
Hikaye çok uzun ama bir o kadar da kısa aslında, astarında.
Anlat dedim ona tamamen kuramsızca.
Saf bir yurek ve algıyla incinmeye açıkca.
Ahh dedi ve ekledi,
Ne soylesem sana ?
Sozcukler baştan ölü doğarlar zaten
Anlatmak istedikleri hisleri ifade için,
Lafla değil hissedişle yaşayan insanların yüreğidir.
Ama o yürek nerede,
Tabii ki iki arada bir derede.
Bir dere ki dunyaya, bir dere ki göğe akmak ister.
Hele bir de dere kenarındaki Asuman'ın gözleri yok mu,
Beni, bu dunya denen derenin kıyısında tutar.
Ah dunya deresi ah,
Sen yokmusun sen,
Hem verirsin zevklerini hemde alırsın umarsızca.
Her sevdiğimi ellerimin arsından alan sana,
Nasıl itibar eder ve hala otururum kucağına,
Ama ben koca bir aptalım nasılsa,
Doner dolaşır düşerim ölüm denilen uzun acılı molanın kursağına.
Ama elbet bir gün uyanacağım ve atacağım beden denilen sonlu, sınırlı arzular topağını,
Sabah akşam anacağım en son arzu olan, sonsuz gerçek yuvamı,
Ve sonunda varacağım o eşsiz ölümsüzlük diyarına.
Ama o gün gelene değin,
İnsanoğlunun üzerindeki, dünyasal lanetin kalkması için,
Dünya denen kahpe arzular topağından uyanması için, gözyaşlarımla sulayacağım onu,
Yaşam ağacımı büyütüceğim, ve yaşamın yüceliğini savunacağım,
Yeri gelirse oluk oluk kanımı akıtacağım.
Deli desen kaç yazar, dinsiz desen kim takar, zındık desen kime kor.
Kor evet kor ama benim kalbim kor.
22.03.2007 15.50.
S.K.
Not:Resim ve müzik eşliği tavsiyesi olarak.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder